اگر پست قبلی رو نخوندی لطفا بخونش چون این پست در ادامه ی اون پست هستش:

خب تا اینجا رسیدیم که پورن باعث میشه که تعداد دفعات ترشح دوپامین توی مغز ما زیاد بشه و همچنین بدلیل اینکه میزان ترشح دوپامینش خیلی از ظرفیت مغز بیشتره باعث میشه به مغز ما شوک وارد بشه و این بالا و پایین شدن یک دفعه ای دوپامین باعث میشه که سیستم پاداش دهی مغز ما یک حالت کرختی یا بی تفاوتی و بی میل بودن به کارهای ساده روزمره ما ایجاد کنه!

امروز میخوام بیشتر به این ترشح دوپامین بپردازم و یکم بیشتر توضیح بدم که وقتی این حجم از دوپامین با شدت بالا یا پایین میشه چه اتفاقی میفته؟

ببینید دوپامین صرفا برای این نیست که ما مثلا از انجام ی سری از کارها لذت ببریم، بلکه دوپامین ماده ای هستش که باعث ایجاد انگیزه، تمرکز، صبور بودن و حتی تلاش و استفامت توی مسیر میشه!

اینجوری نیست که مثلا بگیم که خب دوپامین برای اینه که ما از زندگی لذت ببریم یا نبریم، خب منم با تماشای پورن دارم راحت ترین و بهترین لذت رو میبرم دیگه چرا برم ترک کنم و به خودم سختی بدم؟

ببین تو با تماشای پورن ن تنها همین دستاورهایی که توی زندگیت داری رو کم کم از دست میدی بلکه اهداف جدیدتم محقق نخواهند شد!

چرا این حرف رو انقدر با اطمینان میگم؟ 

چون وقتی توی این عادت بد غرق بشی انقدر تورو سمت خودش میکشونه که نتایجش این بدبختی و ناتوانی رو برات رقم میزنه!

- دیگه نسبت به هیچی انگیزه نداری

- زندگیت یکنواخت و کسل کننده میشه

- با هیچی دیگه حال نمیکنی

- نه تمرکزی برات میمونه، نه حوصله ای

- زندگی عادی، اهداف کوچیک روزانه و این قبیل چیزا برات بی معنی و مسخره به نظر میرسه و دیگه انگیزه انجام دادنشون رو نداری

قبلا تا جایی که میشد توی پست های قبلی دلایل علمی یا پروسه اتفاق افتادن این حالت هارو گفتم و الان نمیخوام دیگه اون موارد رو توضیح بدم

ما این بدون که تا با ادامه ی تماشای این محتوای نامناسب بیشتر و بیشتر خودت رو از خوشبختی دور میکنی!

شاید بگی من خیلی قویم و این چیزایی که تو میگی درست نیست و هر وقت بخوام میتونم ترک کنم اما بزار ی مثال برات بزنم دیدی این ادمایی که اعتیاد به مواد مخدر دارن وقتی که میخوان ترکش کنن چقدر سخته براشون و چقدر بدنشون مقاومت میکنه؟

اونا هم همچین ادعایی رو داشتن!

وقتی توی اعتیاد به ی چیزی عمیق شده باشی و شروع کنی به ترک کردنش انقدر ذهن و بدنت مقاومت میکنه تا دهنت رو اسفالت کنه 

پس قبل اینکه دیر بشه و خیلی عمیق بشی ی فکری به حال خودت بکن!
 

ببین قبل اینکه دیر بشه ترک کن! چرا که مغزی که اعتیاد پیدا کنه به این دوپامین های بدرد نخور دیگه حوصله و انرژی نمیزاره که اهداف بلند مدت رو دنبال کنه!

زمانی که ذهنت به این دوپامین های بدرد نخور عادت کنه دیگه نمیتونه که برای کارای مهم و دیر بازده مثل دنبال کردن اهداف و کارهای روزمره دوپامین لازم رو ترشح کنه 

و اینجوری که کارهای ساده برات گنده به نظر میان، نظم داشتن و با مسئولیت زندگی کردن برات غیر ممکن میشه و در نهایت فکر میکنی که تنبل و بدرد نخور هستی! 

در صورتی که علتش تنبلی نیست بلکه علتش مختل شدن سیستم پاداش دهی مغزه که برات هیچ انگیزه ای نمیسازه تا بتونی به خواسته های اینجوریت برسی!